با گسترش فضای سایبر و افزایش حجم معاملات در بستر الکترونیک نیاز به وسیله ای برای استحکام روابط و اعتماد پیدا شد؛ که از لحاظ حقوقی قابل اثبات و استناد در محاکم و ادارات باشد. در فرآیند همکاری حقوقدانان و متخصصان امضای الکترونیک برای جبران این کمبود عرضه شد. علی رغم توسعه مباحث حقوقی امضای الکترونیک در جهان در کشور ما این بحث مهجور و مبهم باقی مانده و به کلی گویی اکتفا گردیده است. در این مقاله سعی شده است به تبیین دقیق و شفاف حقوقی این پدیده از منظر طرفین آن بپردازیم.ابتدا امضا کننده و اعتماد کننده را تعریف و جایگاه قانونی آنها را مشخص می کنیم. سپس به وظایف و تکالیف امضا کننده می پردازیم که شامل: حفاظت و مراقبت برای جلوگیری از استفاده غیر مجاز ارایه تادیه امضا الکترونیک برای اعتماد کننده است. وظیفه و تکلیف اعتماد کننده به عنوان طرف مقابل رابطه، به طور کلی بررسی قابلیت اطمینان به یک امضای الکترونیک به فراخور نوع آن است. مسوولیت های حقوقی و جبران خسارات ناشی از قصور و سهل انگاری هر یک از طرفین نیز تبیین خواهد شد.